Stekje

Hier volgt een fragment uit het boek ‘Ezelsoren’, geschreven door Aalbert van der Horst, in het dialect waarmee hij is opgegroeid, het Veluws.

Een eigen stekje

Ze wou iezig greeg op d’r eige blieve woene mar ze was ruum in de tachetig en de kiendere vunde et niks.
Veuls te gevoarlijk, en ze versmeerde ok helemoal, dus mos d’r road ‘eschaft worre, en noa lang en breed ‘eproat te hen han ze dan mar besleute dat d’r hulp mos komme, iemand in de buurt die de boel een beetje in de goate hiel, en dat alles mor es op ‘efrist mos worre, en nie een beetje mar hoenderd percent goed.
Alles overnieuw witte, varve en behange; en dat had ik de ofgelope weke ‘edoan en was zowat kloar.
De warkster die ze vunnen ha’n was een potig mins die van ouwerwets anpakke wis en al begos te ruume toe ik de leste boane behang d’r nog nie ees op had zitte, ondertusse roepend: -dat sjoonmoake is nie zo arg, mar dat weeranwarke, da’s zo’n gedoe-.
Ik wis nie precies wat ze bedoelde mar begreep d’r uut dat ze et schoonmake op zich nie zo arg vun, mar um et doarnoa allemoal weer op de goeie plek te kriege, doar zat ‘t um in.
Oenderdoende kwam d’r ok nog een van de dres met wat varse “kunst -nee gien kunst,- nep”- plante an zette veur moeders schone huusje. Wat vien je d’r van? vreug ze.
Ja, netjes en handig, mar je blieft altied zien (veural toedertied) dat et nie echt is, al begriep ik best dat et veur ouwe minse makkelijk is, ze hoeve gien woater en dat scheelt een hoop geknoei.
Wulie zien dat wel mar die ouwe minse nie, kiek, die doar stoat he’k veurig joar mee ‘ebrocht, die is half koal ‘eplukt, al die ouwe wieve die met moe komme koarte wouwe d’r stekjes van he’n, en of moeder et expres doet of nie, ze zeit steeds, ja hoar, hoal d’r mar een stekje of.